twitter twitter

De dictatuur van de particratie

Na een snelle lezing van het wetsvoorstel betreft de volmachten om de coronacrisis te bestrijden, was het meteen duidelijk dat dit geen gewone bijzondere volmachtenwet was zoals ten tijde van de Mexicaanse Griep in 2009. Deze unieke bijzondere volmachtenwet wijkt op twee vlakken af van een gewone versie. Deze wet is legislatief amateuristisch in elkaar geflanst en zet bovendien de deur op een kier voor een dictatuur. Het eerste is vrij verwonderlijk als je weet dat de verzamelde bollebozen van tien (10!) politieke partijen aan dit meesterstuk van onkunde hun medewerking verleenden. Het tweede lag in de lijn van de verwachtingen, want wie de kiezer niet meer aan zijn kant heeft, zet hem buitenspel. 

Stille staatsgreep 

'Niet Mia, maar tien kleine dictators regeren dit land'

Wie dacht dat na de vertrouwensstemming van vorige week voor Wilmès II, de kleinste minderheidsregering ooit, het land regeerde komt bedrogen uit. Stilaan werd duidelijk dat een gluiperige coronagenootschap van partijvoorzitters de touwtjes in handen heeft. Niet Mia, maar tien kleine dictators regeren dit land. Net zoals in het kleuterliedje zullen er enkele dictators afvallen wanneer het coronagenootschap zich ontpopt tot een Vivaldiregering. Elke zaterdag komt het coronagenootschap de premier en de vicepremiers opleggen welke koninklijke besluiten de deur uit kunnen. Hoewel het obscuur clubje geen enkele legitimiteit heeft en op geen enkele democratische grondslag berust, treedt het in de plaats van het parlement, en de verkozenen des volks. In deze coronagenootschap zetelen slechts drie Kamerleden: Peter De Roover fractieleider van de N-VA en de voorzitters van de kleinste partijen in de Kamer, François De Smet van DéFi en Maxime Prévot van cdH. De overige leden zijn partijvoorzitters verkozen door een handvol leden, in vaak voor het oog georkestreerde voorzittersverkiezingen. Dit is een stille staatsgreep onder het mom van een crisis.

Bijzondere volmachtenwet 

Ik verwachtte vandaag een storm van kritiek in de 'mainstream' media over de goedkeuring van de volmachtenwet. En niet het minst omdat ook de vrijheid van pers in het gedrang komt. Maar tot mijn eigen verbazing kon ik slechts één (1!) minuscuul artikeltje ontdekken in de zes kranten die ik dagelijks doorneem. Misschien eerst even voor de leken onder ons. Een bijzondere volmachtenwet verleent aan de koning (lees: regering, of in dit geval coronagenootschap van partijvoorzitters), voor een beperkte periode, bijzondere machten om zonder de voorafgaande goedkeuring van het parlement besluiten uit te vaardigen die kracht van wet hebben. Deze besluiten moeten later wel door het parlement bekrachtigd worden anders worden ze geacht geen uitwerking te hebben gehad.

Voor deze bijzondere volmachtenwet hoefde de regering geen advies te vragen aan de Raad van State (RvS), hoewel het gebruikelijk is dat ze dit wel doet. Gelukkig deed ze het, want de opmerkingen van de RvS zijn niet mis. Voor alle duidelijkheid wil ik melden dat men door het indienen van amendementen (III) aan het gros van de adviezen van RvS is tegemoet gekomen. Doch, aan de twee belangrijkste niet: het buitenspel zetten van de RvS en de potentiële overtredingen op diverse bepalingen van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens (EVRM).

Een cactuslezing van adviezen 

Het enige positieve aan het advies van de RvS is het feit de volmachtenwet voldeed aan artikel 105 van de Grondwet  ̶  het grondwetsartikel dat de bijzondere machten beschrijft. Voor de rest greep de RvS naar de rode balpen van de leerkracht. Hierna volgt bijgevolg geen bloemlezing, maar een cactuslezing van de adviezen van dit rechtsorgaan.

'dat de besluiten geen afbreuk mogen doen aan de koopkracht van de gezinnen en aan de sociale bescherming'

'dat de volmachtenwet de superkern niet legitimeert, geen rapportage van de regering aan het parlement voorziet'en van het parlement opneemt.

De op 26 mei 2019 verkozen Kamer van Volksvertegenwoordigers gaf gisteren zijn macht af aan een coronagenootschap van partijvoorzitters, zonder daarbij controlemaatregelen te voorzien of rapporteringsfaciliteiten op te nemen.

Het parlement stelt zichzelf technisch werkloos, en begraaft de democratie. De democratie is dood, lang leve de dictatuur van de particratie.

Ignace Vandewalle

 

 

 

 

<< Terug naar alle berichten

Bookmark and Share

© 2020 Ignace Vandewalle  |  webdesign by Creatief.be